Nieposłuszeństwo dziecka

Każdemu człowiekowi zdarza się nie słuchać innych, zaprotestować lub kogoś zignorować. Jednak takie zachowania, przejawiane przez dziecko, są postrzegane jako kłopotliwe i stanowią oznakę uporu i nieposłuszeństwa, które ma wiele przyczyn i często wynika z zachwiania relacji na linii przyjemność i ciekawość świata, a chęć przypodobania się rodzicom i lęk przed utratą ich miłości.

Nieposłuszeństwo maluchów może mieć różne podłoże, dlatego warto zastanowić się, gdzie leży jego przyczyna. Co wpływa na ignorowanie rodziców przez dziecko?

  • Zbytnie pobłażanie i spełnianie każdej zachcianki dziecka.
  • Przejawianie mało zdecydowanej postawy wychowawczej, brak konsekwencji i granic.
  • Nieumiejętność organizacji czasu własnego i czasu dziecka.
  • Ignorowanie pragnień dziecka.
  • Rzadkie stosowanie pozytywnych wzmocnień (pochwał).
  • Stawianie zbyt wysokiej poprzeczki względem możliwości dziecka.
  • Potrzeba bycia zauważonym i manifestacja kształtującej się osobowości dziecka.
  • Chęć zrobienia wrażenia na rówieśnikach.
  • Etap w rozwoju psychologiczno-społecznym, zwany buntem dwulatka (potrzeba usamodzielnienia się, decydowania o sobie, potrzeba swobody i autonomii).
  • Sprawdzanie przez dziecko aktualności w zakazach i nakazach rodzicielskich.
  • Choroba uszu, powodująca problemy ze słuchem dziecka.

Każde zachowanie rodziców, które oscyluje w nadmiar lub niedosyt dziecięcych potrzeb, stanowi czynnik wywołujący nieposłuszeństwo dziecka.

Co zrobić, aby dziecko słuchało rodziców?

  • Pozwól mu decydować i podejmować decyzje w prostych sprawach. Dzięki temu dziecko poczuje, że ma prawo wyboru.
  • Spraw, aby Cie zauważyło – kucnij, spójrz mu w oczy, weź za ręce. Dzięki temu dziecko poczuje Twoją obecność i wsparcie.
  • Nie przesadzaj ze słowem „nie”. Staraj się zmienić słownictwo wypowiedzi w taki sposób, aby nie brzmiała jak zakaz.
  • Używaj konkretów. Proste, krótkie i jednoznaczne komunikaty łatwiej zrozumieć i zapamiętać, niż skomplikowane zdania, wielokrotnie złożone.
  • Bądź konsekwentny. Wydawanie poleceń brzmiących jak rozkaz nie jest niczym przyjemnym, dlatego używaj słowa „proszę” i zapoznawaj malucha z konsekwencjami nie wykonania polecenia.
  • Tłumacz, ale nie wdawaj się w zawiłe wyjaśnienia.
  • Staraj się nie denerwować. Nerwy niczego nie wnoszą i pogarszają każdą sytuację.
  • Zachęcaj. Perspektywa przyjemności działa lepiej niż groźba kary.
  • Nagradzaj dobre zachowanie pochwałą i uwagą. Doceniając dobre zachowanie pokazujemy czego od malca się wymaga.
  • Nie zaskakuj, ale uprzedzaj o nadchodzących zdarzeniach. Uprzedzaj o nich dostatecznie wcześniej, ponieważ trudno nagle przerwać pasjonujące dziecko zajęcie.
  • Stwórz jasne zasady postępowania i czytelne drogowskazy, według których świat dziecka stanie się uporządkowany, przewidywalny i bezpieczny.
  • Czasem pozwól dziecku na negocjacje, w istotnych dla niego sprawach.

Pamiętaj, że istnieją metody, które nigdy nie działają, a tylko pogarszają upór dziecka i wasze relacje, a należą do nich:

  1. Zrzędzenie. Narzekanie sprawia, że dziecko uczy się, że mama sobie pogada, a potem i tak zrobi to o czym mówi.
  2. Krzyk. Podniesiony głos sprawia, że dziecko przestaje myśleć, nic do niego nie dociera i staje się przekorny. Robi tak, ponieważ się boi.
  3. Groźby bez pokrycia. Powodują, że dziecko uświadamia sobie, że może robić, co zechce, bo i tak skończy się jedynie na straszeniu.
  4. Przemoc. Bicie uczy przemocy i tego, że silniejszy ma rację.

Pamiętajmy, że każde dziecko to indywidualna osobowość, która niekoniecznie chce wykonywać wszystkie polecenia, zakazy i nakazy nadane przez rodziców. Dodatkowo ćwiczy opiekunów w tym co może, a gdzie jest postawiona granica. Dlatego w wychowaniu dziecka, warto być konsekwentnym i umieć mądrze egzekwować ustalony system kar i nagród, jednocześnie kierując się powyższymi wskazówkami.